sections
About me
Aangenaam, ik ben Sophie-Lily, 26 lentes jong. Dromer, denker en vooral doener. Afgestudeerd als actrice aan het Drama Centre in Londen (honours BA) en in Filosofie. Filo-Sophie! Woordgrappen ja, daar houd ik van. Waar nog meer van? Cultuur, cultuur en nog eens cultuur. Ik moet altijd hard lachen om de teksten van Loesje, zij heeft het goed gezien. “Cultuurbezuinigingen? Ja goed idee! Ga je mee vanavond, gesubsidieerde banken kijken?”. Godzijdank is er humor. Het leven zonder zou kleurloos zijn.
Ik zie imperfectie als de grootste kracht van de mens. Het maakt ons kwetsbaar, grappig, aandoenlijk en vooral menselijk. Vroeger kon ik met mijn opa middagen lang de slappe lach hebben om de blunders van Laurel & Hardy - de dikke en de dunne. Als die hoge hoedjes en wandelstokken in beeld kwamen, begon ons lachsalvo al. Dat clowneske heb ik geërfd van hem. Het komt denk ik van pas in mijn spel, maar ook in mijn schrijfstijl. Ik ben niet bang om mezelf totaal voor paal te zetten. Er zit een bepaalde schaamteloosheid en ongeremdheid in mij, die ik bij mijn voorbeeld acteurs op het podium terugzie. Die volledige overgave. Ik vind dat het meest mooie en dappere wat er is.
Daar streef ik dan ook naar. Met mijn spel ervaren en laten ervaren. Dat je echt geraakt wordt, dat je als publiek veranderd naar huis gaat of verbluft het theater uitloopt. Dat je dit weer aan je buurman doorvertelt. Dat zo een kettingreactie ontstaat. Een soort rimpeleffect van één steentje op het water. Theater is voor mij de menselijke ziel onder een soort vergrootglas leggen, een MRI-scan, totdat je ieder hersencelletje ziet. Totdat alles extreem zichtbaar is. Hartenkreten vooral.
Wat mijn grootste kracht is, is het feit dat ik een teamplayer ben. Theater is volgens mij geen individuele aangelegenheid, maar een wisselwerking tussen zowel speler en speler, als speler en publiek. Ik voel me niet verheven boven iets of iemand. Daarnaast ben ik welbespraakt, compleet gestoord en een entertainer pur sang, dus een cast zal zich met mij niet snel vervelen.
Hopelijk tot in de toekomst.
Ik zie imperfectie als de grootste kracht van de mens. Het maakt ons kwetsbaar, grappig, aandoenlijk en vooral menselijk. Vroeger kon ik met mijn opa middagen lang de slappe lach hebben om de blunders van Laurel & Hardy - de dikke en de dunne. Als die hoge hoedjes en wandelstokken in beeld kwamen, begon ons lachsalvo al. Dat clowneske heb ik geërfd van hem. Het komt denk ik van pas in mijn spel, maar ook in mijn schrijfstijl. Ik ben niet bang om mezelf totaal voor paal te zetten. Er zit een bepaalde schaamteloosheid en ongeremdheid in mij, die ik bij mijn voorbeeld acteurs op het podium terugzie. Die volledige overgave. Ik vind dat het meest mooie en dappere wat er is.
Daar streef ik dan ook naar. Met mijn spel ervaren en laten ervaren. Dat je echt geraakt wordt, dat je als publiek veranderd naar huis gaat of verbluft het theater uitloopt. Dat je dit weer aan je buurman doorvertelt. Dat zo een kettingreactie ontstaat. Een soort rimpeleffect van één steentje op het water. Theater is voor mij de menselijke ziel onder een soort vergrootglas leggen, een MRI-scan, totdat je ieder hersencelletje ziet. Totdat alles extreem zichtbaar is. Hartenkreten vooral.
Wat mijn grootste kracht is, is het feit dat ik een teamplayer ben. Theater is volgens mij geen individuele aangelegenheid, maar een wisselwerking tussen zowel speler en speler, als speler en publiek. Ik voel me niet verheven boven iets of iemand. Daarnaast ben ik welbespraakt, compleet gestoord en een entertainer pur sang, dus een cast zal zich met mij niet snel vervelen.
Hopelijk tot in de toekomst.