Truth & Privacy in the National Archive (2015)

Deze documentaire gaat over het verraad van onderduiklocaties tijdens de Duitse bezetting, de waarheidsvinding van nabestaanden en de privacybescherming op oorlogsdossiers die niet volledig gedigitaliseerd zijn. Zowel Paul Hellmann als Andrea Speijer wilden ontdekken wie verantwoordelijk waren voor het verraad van hun ondergedoken familieleden. Hellmann is dankzij het Nationaal Archief achter zijn antwoorden gekomen, terwijl Speijer vanwege privacyregels met een vraag achterblijft. De strafrechtelijke dossiers van de NSB'ers, Jodenjagers, verraders en andere misdadigers en verdachten die na de bezetting vervolgd waren in Nederland, liggen opgeslagen op een speciale afdeling van het Nationaal Archief in Den Haag. Deze afdeling is echter beperkt openbaar door de privacybescherming voor de daders, waardoor nabestaanden van Holocaustslachtoffers met onbeantwoorde vragen kunnen achterblijven. Zowel Paul Hellmann als Andrea Speijer hebben familieleden verloren tijdens de bezetting door verraad uit de omgeving. Beiden wilden ontdekken wie verantwoordelijk zijn geweest. Hellmann is dankzij het Nationaal Archief erachter gekomen wie de verraders waren van zijn ondergedoken vader, terwijl Speijer vanwege het privacybeleid met een vraag achterblijft wie de familie van haar grootvader heeft verraden. Het is een schril contrast dat door het Nationaal Archief wordt gemaakt. Archivaris Sierk Plantinga, auteur Ad van Liempt en historicus Johannes Houwink ten Cate buigen zich over dit probleem. Zij vertellen over het belang van de waarheidsvinding als dat van de privacybescherming, en bespreken de mogelijkheid om deze afdeling van het archief via digitalisering toegankelijker te maken.

Deze documentaire gaat over het verraad van onderduiklocaties tijdens de Duitse bezetting, de waarheidsvinding van nabestaanden en de privacybescherming op oorlogsdossiers die niet volledig gedigitaliseerd zijn. Zowel Paul Hellmann als Andrea Speijer wilden ontdekken wie verantwoordelijk waren voor het verraad van hun ondergedoken familieleden. Hellmann is dankzij het Nationaal Archief achter zijn antwoorden gekomen, terwijl Speijer vanwege privacyregels met een vraag achterblijft.

De strafrechtelijke dossiers van de NSB'ers, Jodenjagers, verraders en andere misdadigers en verdachten die na de bezetting vervolgd waren in Nederland, liggen opgeslagen op een speciale afdeling van het Nationaal Archief in Den Haag. Deze afdeling is echter beperkt openbaar door de privacybescherming voor de daders, waardoor nabestaanden van Holocaustslachtoffers met onbeantwoorde vragen kunnen achterblijven. Zowel Paul Hellmann als Andrea Speijer hebben familieleden verloren tijdens de bezetting door verraad uit de omgeving. Beiden wilden ontdekken wie verantwoordelijk zijn geweest. Hellmann is dankzij het Nationaal Archief erachter gekomen wie de verraders waren van zijn ondergedoken vader, terwijl Speijer vanwege het privacybeleid met een vraag achterblijft wie de familie van haar grootvader heeft verraden. Het is een schril contrast dat door het Nationaal Archief wordt gemaakt. Archivaris Sierk Plantinga, auteur Ad van Liempt en historicus Johannes Houwink ten Cate buigen zich over dit probleem. Zij vertellen over het belang van de waarheidsvinding als dat van de privacybescherming, en bespreken de mogelijkheid om deze afdeling van het archief via digitalisering toegankelijker te maken.