Gras Wenkt (2008)

In Gras Wenkt worden 3 masai gevolgd die zich voor de eerste keer in de westerse wereld begeven. Juist hun openheid en aardsheid geeft ons een andere kijk op dat wat we als vanzelfsprekend vinden; de stadsomgeving. Betonwolk is een project van dichter / kunstenaar Arnoud Rigter en filmmaker Koen Zoontjens. Zij maken een serie korte films, waarin poëzie en beeld op prikkelende wijze verenigd worden, waarin vervreemding en fascinatie de boventoon voeren. Ten opzicht van de meeste dicht / beeld projecten onderscheidt Betonwolk zich, doordat zowel beeld als tekst al ín het creatieve proces een wisselwerking aangaan of elkaar zelfs te lijf gaan. Naar aanleiding van een gedicht wordt gezocht naar visuele mogelijkheden in contrast en versterkingen. Vervolgens voegt het gedicht zich naar het totaalconcept van de video, waarbij schijnbaar ongeloofwaardige combinaties worden uitgespeeld: Wat gebeurt er als hermetische poëzie tot spreektaal wordt vertimmerd? Kan een zware tekst luchtig zijn als kinderen het uitspreken? Hoe kan iets op het eerste gezicht absurd en op het tweede gezicht kloppend zijn, op een manier die blijft beklijven?

In Gras Wenkt worden 3 masai gevolgd die zich voor de eerste keer in de westerse wereld begeven. Juist hun openheid en aardsheid geeft ons een andere kijk op dat wat we als vanzelfsprekend vinden; de stadsomgeving.

Betonwolk is een project van dichter / kunstenaar Arnoud Rigter en filmmaker Koen Zoontjens. Zij maken een serie korte films, waarin poëzie en beeld op prikkelende wijze verenigd worden, waarin vervreemding en fascinatie de boventoon voeren. Ten opzicht van de meeste dicht / beeld projecten onderscheidt Betonwolk zich, doordat zowel beeld als tekst al ín het creatieve proces een wisselwerking aangaan of elkaar zelfs te lijf gaan. Naar aanleiding van een gedicht wordt gezocht naar visuele mogelijkheden in contrast en versterkingen. Vervolgens voegt het gedicht zich naar het totaalconcept van de video, waarbij schijnbaar ongeloofwaardige combinaties worden uitgespeeld: Wat gebeurt er als hermetische poëzie tot spreektaal wordt vertimmerd? Kan een zware tekst luchtig zijn als kinderen het uitspreken? Hoe kan iets op het eerste gezicht absurd en op het tweede gezicht kloppend zijn, op een manier die blijft beklijven?